سبک اوآسیس در طراحی فضای سبز : (Oasis Style)  

سبک اوآسیس در باغسازی  و طراحی کاشت و فضای سبز،  یعنی خلق فضایی شبیه یک پناهگاه استوایی یا بهشتی، سرسبز، آرام و چندلایه، که هم زیبایی بصری دارد و هم تجربه‌ای لذت‌بخش برای استفاده‌کننده فراهم می‌کند.

سبک اوآسیس ریشه در نیازهای باستانی بشر به ایجاد پناهگاه‌های سبز در مناطق خشک و بیابانی دارد. برخلاف سبک‌های دیگر که ممکن است با الگوهای طبیعت‌گرایانه یا رسمی هم‌راستا باشند، سبک اوآسیس با تمرکز بر آب، سایه و انزوا، هویتی منحصربه‌فرد در دنیای باغبانی ارائه می‌دهد.

این مقاله به بررسی منشأ، اصول و کاربردهای این سبک در **طراحی کاشت** می‌پردازد و آن را به‌عنوان زیرمجموعه‌های سبک صحرایی در طراحی کاشت، معرفی می‌کند.

منشأ تاریخی سبک اوآسیس

سبک اوآسیس از تمدن‌های باستانی خاورمیانه و شمال آفریقا سرچشمه می‌گیرد و  امروزه به‌عنوان پاسخی به چالش‌های زیست‌محیطی بیابان‌ها توسعه یافته است.در حدود ۲۰۰۰ تا ۱۵۰۰ ق.م، مصریان باستان با ساخت باغ‌هایی محصور با کانال‌های آب و درختان میوه مانند نخل و انجیر، اوآسیس‌های مصنوعی را خلق کردند که پناهگاهی در برابر گرما و خشکی فراهم می‌کرد. در دوره اسلامی (قرن ۷ تا ۸ میلادی)، این مفهوم با باغ‌های پارادایز (persiangarden) تکامل یافت که با چهار کانال آب (نماد چهار رود بهشتی) و درختان سایه‌دار، فضایی آرام و معنوی ایجاد می‌کردند. نمونه‌های برجسته این سبک شامل باغ فین کاشان در ایران، الحمرا در اسپانیا و باغ‌های اطراف تاج محل در هند است.در عصر مدرن، این سبک به‌عنوان "اوآسیس شهری" در شهرهای خشک مانند دبی  بازتعریف شده و به یک ترند جهانی برای طراحی باغ‌های خصوصی تبدیل شده است.برای شهرهای کویری ایران نیز می تواند یک سبک پر طرفدار شود.