اجرای انواع آبنما شامل چند مرحله اصلی است: پس از پی‌سازی و احداث دیواره‌های اصلی بر اساس نقشه و جزئیات فنی، عملیات عایق‌بندی دیواره‌ها و کف انجام می‌شود. سپس سیستم لوله‌گذاری شامل لوله‌های تغذیه، برگشت، اتصالات و محفظه پمپ نصب می‌گردد. در ادامه تجهیزات کنترل جریان آب، سرریزها، سیستم تخلیه و پرکن آب اجرا می‌شوند. در نهایت نازک‌کاری داخلی و خارجی صورت گرفته و پس از نصب پمپ، سیستم در مدار قرار گرفته و گردش آب تست می‌شود تا از عملکرد صحیح و بدون نشت اطمینان حاصل گردد.

برای احداث برکه‌های طبیعی، گودبرداری به عمق ۱ تا ۱.۵ متر انجام می‌شود که قابلیت ذخیره‌سازی حدود ۴۵۰۰ لیتر آب را دارد. آماده‌سازی بستر می‌تواند با اجرای سازه بتنی مسلح یا عایق‌بندی با ژئوممبران همراه با لایه‌های محافظ انجام گیرد. در بخش نازک‌کاری و زیباسازی، سنگ‌چینی اهمیت ویژه‌ای دارد؛ انتخاب سنگ مناسب و چیدمان اصولی آن، کیفیت و جلوه طبیعی برکه را تضمین می‌کند.

ساخت آبشار مشابه برکه، نیازمند اجرای سازه اصلی و دیوار نگهدارنده است. چینش سنگ‌ها با دقت و انتخاب نوع پمپ، سرریز و حوضچه ذخیره از عوامل کلیدی در کیفیت نهایی آبشار محسوب می‌شوند. اجرای صحیح، علاوه بر زیبایی بصری، صدای دلنشین آب را نیز به فضا می‌افزاید.

اجرای استخر به دلیل پیچیدگی‌های فنی، یک حوزه تخصصی مستقل در محوطه‌سازی محسوب می‌شود و حضور تیم مجرب ضروری است. محاسبات دقیق حجم و شیب، اجرای پی و بتن‌ریزی، عایق‌بندی، لوله‌گذاری و نصب تجهیزات پمپ، فیلتراسیون و سرریز از مراحل کلیدی این فرآیند هستند. کیفیت اجرای این مراحل تضمین‌کننده عملکرد پایدار استخر در بلندمدت است.

آلاچیق می‌تواند با سازه چوبی (مانند چوب روسی) یا فلزی (پروفیل ۸۰×۸۰ میلی‌متر) اجرا شود. سقف معمولاً از سفال یا ورق‌های گالوانیزه پوشیده می‌شود. برای هر پایه، فونداسیون بتنی با عمق ۵۰ تا ۷۰ سانتی‌متر اجرا شده و اتصال پایه‌ها به فونداسیون با پیچ‌های M12 انجام می‌گیرد.

اجرای دیوار محوطه باید مطابق با ضوابط فنی منتشرشده توسط دفتر مقررات ملی ساختمان انجام شود. بسته به نوع پروژه، دیوار می‌تواند به صورت بنایی غیرمسلح، بنایی مسلح یا دارای کلاف اجرا گردد. انتخاب روش ساخت، تابع شرایط باربری خاک، ارتفاع دیوار و الزامات سازه‌ای است.

اجرای باربیکیو بر اساس نوع طراحی (ثابت یا پرتابل، آجری، سنگی یا بتنی) آغاز می‌شود. پس از آماده‌سازی زمین و اجرای پی بتنی، بدنه اصلی با آجر نسوز، سنگ یا بلوک سیمانی ساخته می‌شود. محفظه آتش باید با مصالح مقاوم در برابر حرارت پوشش داده شود و شبکه پخت نصب گردد. سپس سیستم تهویه و دودکش اجرا شده و در صورت نیاز، امکانات جانبی مانند قفسه یا سینک به سازه اضافه می‌شود. در پایان، نازک‌کاری و پوشش نهایی بدنه انجام می‌شود.

آتشکده به‌عنوان یکی از عناصر جذاب محوطه، معمولاً به‌صورت فضای دایره‌ای طراحی می‌شود. قطر کل فضا حدود ۴ متر در نظر گرفته می‌شود تا علاوه بر جای‌گیری ۸ تا ۱۰ نفر، فضای کافی برای ایمنی و رفت‌وآمد وجود داشته باشد. قطر کاسه اصلی آتشکده معمولاً بین ۸۰ تا ۹۰ سانتی‌متر است و فاصله مناسب محل نشستن تا لبه آن حداکثر ۱۲۰ سانتی‌متر در نظر گرفته می‌شود. این فضا می‌تواند به‌صورت توکار (با نشیمن سنگی یا آجری ثابت) یا متحرک طراحی شود.