خدمات انتخاب و طراحی کاشت گیاهان فضای سبز شهری
نوشته های اخیر
فهرست مطالب
طراحی فضای سبز شهری:
فضای سبز شهری دیگر یک عنصر تزئینی و لوکس محسوب نمیشود، بلکه یک زیرساخت حیاتی و ضروری برای پایداری، سلامت و انعطافپذیری شهرهاست. طراحی فضای سبز شهری علمی است که به دنبال ادغام طبیعت در بافت خشن شهری است تا کیفیت زندگی شهروندان را به طور چشمگیری بهبود بخشد. این مقاله به بررسی اصول، مزایا و انواع پروژههای فضای سبز شهری میپردازد.
خدمات طراحی کاشت گیاهان فضای سبز شهری
طراحان منظر باید در انتخاب گونههای گیاهی، همواره اصول اکولوژیکی(بوم شناختی) را مدنظر قرار دهند. در این راستا، گونههایی انتخاب میشوند که بهصورت طبیعی در منطقه مورد نظر سازگار و پایدار هستند و در عین حال، از نظر زیباییشناسی و کارکردی نیز نیازهای طراحی را برآورده میکنند.
- در گام نخست انتخاب گیاهان، لازم است نیازهای عملکردی طراحی بهطور دقیق مشخص شوند. برای مثال باید تعیین شود که مجموعه گیاهی مورد نظر، با هدف حفاظتی، تزیینی یا اکولوژیکی کاشته میشود.
- پس از مشخص شدن هدف، باید به نیازهای طبیعی و رویشگاهی گیاهان توجه ویژه داشت تا گونههای انتخابی با شرایط اقلیمی و محیطی منطقه سازگاری طبیعی و پایدار داشته باشند.
- در طراحی فضای سبز، استفاده هماهنگ از درختان، درختچهها، گیاهان پوششی، علفی، پیازدار و گلهای فصلی اهمیت زیادی دارد؛ چراکه ترکیب متعادل آنها، علاوه بر زیبایی، عملکرد زیستمحیطی فضا را نیز بهبود میبخشد
استفاده از گیاهان بومی هر منطقه در طراحی و کاشت فضای سبز، دارای مزایای متعددی است، از جمله:
هماهنگی و یکپارچگی با سیمای طبیعی و منظر کلی منطقه
سازگاری بالا با شرایط اقلیمی، خاکی و زیستی محیط
گیاهان بومی بهدلیل تطابق طبیعی با شرایط منطقه، نیاز کمتری به آبیاری، کوددهی و مراقبت دارند و پایداری زیستمحیطی بیشتری ایجاد میکنند.
با این حال، در مواردی که امکان استفاده از گیاهان بومی وجود نداشته باشد، میتوان از گونههای غیربومی سازگار بهره برد؛ بهویژه اگر از نظر زیباییشناسی با چشمانداز منطقه هماهنگ بوده و با شرایط محیطی نیز سازگاری داشته باشند.
برخی گونههای درختی و درختچهای غیربومی، در برابر شرایط سخت اقلیمی مانند طوفان، سرما یا یخبندان شدید مقاومت بیشتری از انواع بومی نشان میدهند.
بنابراین، بهترین راهکار در طراحی فضای سبز شهری، ترکیب متعادل گیاهان بومی و غیربومی سازگار است تا ضمن حفظ هماهنگی با طبیعت منطقه، تنوع، دوام و پویایی پوشش گیاهی نیز تضمین شود.
اصول مدیریت و نگهداری فضای سبز
- 1-انتخاب گونه مناسب
مهمترین راهبرد مدیریتی در شرایط اقلیمی گرم و خشک، استفاده از گونههای گیاهی مقاوم به خشکی و کمآببر است. در چنین شرایطی، کاشت گیاهانی مانند چمن که نیاز آبی بالایی دارند و با اقلیم خشک سازگار نیستند، فاقد توجیه فنی و زیستمحیطی خواهد بود.
خوشبختانه، تنوع بالای گونههای گیاهی بومی ایران که بسیاری از آنها با شرایط گرم و خشک کشور سازگارند، فرصت ارزشمندی را فراهم میکند تا بتوان گونههای جایگزین مناسب را بهجای گیاهان ناسازگار با شرایط فعلی معرفی و استفاده کرد. درجهان نیز معرفی گونه های مقاوم یک بحث جدی است.
در فرآیند جایگزینی پوشش گیاهی، باید به تناسب گونههای جدید با کارکردهای فضای سبز شهری توجه ویژه داشت. گیاهان منتخب، علاوه بر سازگاری اقلیمی، باید طراوت، جذابیت بصری و پوشش متراکم مطلوبی ایجاد کنند؛ چراکه یکی از مهمترین کارکردهای فضای سبز شهری، در کنار ارتقای سلامت و پالایش اکوسیستم شهری، نقش زیباییشناختی آن است.
با این حال، بسیاری از گیاهان مقاوم به خشکی و تنشهای محیطی، از نظر ظاهری سطحی مات و رنگی خاکستری یا کدر دارند. این ویژگی، حاصل سازگاری طبیعی گیاه برای بازتاب نور خورشید و کاهش تبخیر و تعرق است تا از افزایش دمای بافت گیاهی جلوگیری شود. علاوه بر این، رشد کند این گونهها معمولاً مانع ایجاد پوشش انبوه و متراکم میشود.
بنابراین، در انتخاب و جایگزینی گیاهان فضای سبز شهری، باید توانایی گونههای جدید در تأمین همزمان عملکردهای زیستمحیطی و زیباییشناختی مدنظر قرار گیرد تا تعادلی پایدار میان کارایی اکولوژیک و کیفیت بصری حاصل شود.
بستر و خاک
اصلاح بستر کاشت با افزودن مواد آلی (کمپوست، خاکبرگ، کود پوسیده) باعث افزایش نگهداری آب و کاهش تبخیر میگردد. همچنین استفاده از مالچهای گیاهی یا معدنی از هدررفت آب جلوگیری میکند.
آبیاری
بهکارگیری سیستمهای آبیاری قطرهای یا زیرسطحی ضمن حفظ رطوبت، کارایی مصرف آب را تا چند برابر افزایش میدهد.در پروژههای بزرگ، استفاده از پساب تصفیهشده شهری با رعایت استانداردهای بهداشتی میتواند جایگزین منابع آب تازه شود.
استفاده از گیاهان بومی در طراحی فضای سبز شهری ، دارای مزایای متعددی است، از جمله:
هماهنگی و یکپارچگی با سیمای طبیعی و منظر کلی منطقه
سازگاری بالا با شرایط اقلیمی، خاکی و زیستی محیط
گیاهان بومی بهدلیل تطابق طبیعی با شرایط منطقه، نیاز کمتری به آبیاری، کوددهی و مراقبت دارند و پایداری زیستمحیطی بیشتری ایجاد میکنند.
با این حال، در مواردی که امکان استفاده از گیاهان بومی وجود نداشته باشد، میتوان از گونههای غیربومی سازگار بهره برد؛ بهویژه اگر از نظر زیباییشناسی با چشمانداز منطقه هماهنگ بوده و با شرایط محیطی نیز سازگاری داشته باشند.
برخی گونههای درختی و درختچهای غیربومی، در برابر شرایط سخت اقلیمی مانند طوفان، سرما یا یخبندان شدید مقاومت بیشتری از انواع بومی نشان میدهند.
بنابراین، بهترین راهکار در طراحی فضای سبز شهری، ترکیب متعادل گیاهان بومی بخصوص در بخش پوشش زمین می توان از گیاهان پوششی مقاوم به خشکی استفاده کرد و یا حتی غیربومی؛ اما پایدارو سازگار است تا ضمن حفظ هماهنگی با طبیعت منطقه، تنوع، دوام و پویایی پوشش گیاهی نیز تضمین شود.
انواع کاربردهای گیاهان در طراحی فضای سبز شهری
| نوع کاربرد | نمونه گیاهان پیشنهادی | توضیح |
|---|---|---|
| حاشیه بزرگراهها | سرو، کاج، ارغوان | کاهش آلودگی صوتی و بصری |
| حاشیه خیابانها | ترون، شمشاد، ناترک | جداسازی دید و کاهش آلودگی هوا |
| پرچینی و مرزبندی | زرشک، شیرخشت، ماهونیا | ایجاد حریم، زیبایی و انسجام بصری |
| فضای سبز چمنی و باز | افرا ژاپنی، ماگنولیا، گلیخ | ایجاد کانونهای بصری و سایه |
| پوششهای زمینی | آجوگا، بومادران، عشقه | کنترل فرسایش و پر کردن فضاهای خالی |
| گیاهان سایهانداز | اقاقیا، بید مجنون، توت سفید | کاهش دما و ایجاد آسایش حرارتی |
| گیاهان مقاوم به آلودگی | افرا، گل ابریشم | مناسب مناطق پرترافیک شهری |
| گیاهان بادشکن و مقاوم به فرسایش | گز، سپیدار، شیرخشت | کنترل باد و حفظ خاک |
| فضای سبز عمودی و دیواری | موچسب، پیچک، عشقه | مناسب فضاهای کوچک و نمای شهری |
🔸 گیاهان پوششی (Ground Covers)
گیاهان پوششی گزینهای مناسب برای:
شیبها و فضاهای غیرقابل چمنزنی
زیر درختان سایهدار
مسیرهای باریک و لبه پیادهروها
آنها علاوه بر زیبایی، در کاهش فرسایش خاک، حفظ رطوبت و کاهش نیاز به نگهداری مؤثر هستند.
نمونهها: آجوگا، بومادران، فرانکینیا، هوستا، لیزیماکیا، عشقه.
انتخاب گیاهان بر اساس پراکنش جغرافیایی
پس از تعیین نیازهای عملکردی طرح، باید شرایط طبیعی و رویشگاهی گیاهان بررسی شود. استفاده از گونههای ناسازگار با اقلیم، باعث افزایش هزینهها و احتمال شکست طرح میشود. با توجه به کمبود منابع آبی و ضرورت کاهش مصرف مواد شیمیایی، انتخاب گونههای بومی و سازگار با محیط ضروری است. در برخی موارد، گونههای غیربومی مقاومتر میتوانند جایگزین مناسبی باشند، به شرط آنکه انتخاب آنها بر پایه مطالعات علمی و مستندات معتبر انجام گیرد.
انتخاب گیاهان بر اساس نیازهای بیولوژیک
تمام گیاهان برای رشد و بقا به نور، دما، آب، اکسیژن و تهویه مناسب نیاز دارند. ساختار ژنتیکی و فیزیولوژیکی هر گونه، آن را با منطقهای خاص سازگار کرده است. بنابراین، آگاهی از ویژگیهای زیستی گیاهان در هنگام انتخاب گونه برای هر منطقه، باعث افزایش بهرهوری و موفقیت کاشت میشود؛ در غیر این صورت، احتمال شکست در استقرار گیاه بالا خواهد بود.
اصول طراحی فضای سبز شهری
مقیاس انسانی و سرعتی
طراحی باید با تناسب اجسام و عناصر با معیارهای انسانی هماهنگ باشد.
در معابر پرسرعت، بهتر است از اشکال و رنگهای ساده و بزرگ استفاده شود.
شناخت عناصر طراحی معابر
سرعت طرح معبر تعیینکننده نوع فضای سبز است (شریانی درجه یک تا محلی).
فاصله و ارتفاع درختان و بوتهها باید طوری تنظیم شود که مانع دید رانندگان نشود.
کاشت درختان و نظام گیاهی
فاصله مناسب از ساختمانها و جدولها رعایت شود تا ریشهها به سازهها آسیب نرسانند.
مساحت مورد نیاز برای رشد سالم یک درخت حداقل ۷ متر مربع است.
تقاطعها
مثلث دید تقاطع باید عاری از هر گونه مانع (فضای سبز، مبلمان شهری و ساختمان) باشد.
ارتفاع گیاهان در محدوده دید تقاطع نباید از ۶۰ سانتیمتر بالاتر رود و شاخهها باید تا ۳ متر هرس شوند.
گذرگاههای عابر پیاده
بوتهها تا ۵۰ سانتیمتر و شاخهها تا ۴ متر محدود شوند.
فاصله دید آزاد در طول مسیر حداقل ۶ متر از طرفین گذرگاه باشد.
دوربرگردانها
فاصله اولیه درختان از محل گردش ۳۵ تا ۵۵ متر بسته به سرعت طرح معبر.
ارتفاع گیاهان کوتاه در دو سوم اولیه دماغه نباید بیش از ۵۰ سانتیمتر باشد.
ترکیب گیاهان کوتاه، درخت و مصالح سخت (بتون رنگی یا سنگفرش) توصیه میشود.
ملاحظات عمومی
فضای سبز نباید مانع دسترسی تجهیزات اضطراری (مثل آتشنشانی) شود.
موقعیت درختان باید جهت سایه و منظر و دید رانندگان و عابرین رعایت شود.
فاصله درختان از املاک و کنار جدول و بین خودشان باید منظم باشد تا زیبایی و ایمنی برقرار شود.
اصول کلی طراحی فضای سبز معابر شهری
اصول طراحی فضای سبز معابر مقیاسها از دید اصول زیبایی شناسی در طراحی که به ابعاد و عناصر طراحی جلوه منطقی میبخشند، به دو دسته تقسیم میگردند.
۲-۱- مقیاس انسانی
در این سنجش جسم فیزیکی از مهمترین معیارها برای درک و شناخت عناصر و پدیدههای پیرامون انسان شمرده میشود؛ زیرا که تناسب و همخوانی اشیاء و عناصر پیرامون با معیارهای جسمی و فیزیکی ما به ادراک زیبایی و در نتیجه ظهور حس رضایت و آرامش روحی ما کمک میکند.
۲-۲- مقیاس سرعت
یک فضا برای بیننده در سرعتهای مختلف ایجاد تأثیرات متفاوتی میکند. برای مثال در حرکتی با سرعت ۶۰ کیلومتر بر ساعت و بیشتر تنها میتوان شکلهای بزرگ، بافتهای تند و تیز و تودههای بزرگ رنگ را رویت نمود؛ لذا تشخیص جزئیات عناصر طبیعی و مصنوعی، شکلهای کوچک و درک حس لطافت و بافت رنگ، تنها در سرعتهای پایین امکان پذیر است. بدین علت در اطراف معابری که با سرعت زیاد تردد صورت میگیرد، کاشت توده گیاهان یک رنگ و یا یک شکل در طراحی فضای سبز شهری که نیاز به مشاهده از نزدیک ندارند، توصیه میشود.
۳-۱- سرعت طرح
براي ایجاد رابطه معقول بین عملکرد ترافیکی معبر و مبانی فنی طراحی فضای سبز ، باید در طراحی مسیر که به صورت یک فضا مورد مطالعه قرار می گیرد، به سرعت طرح و عملکرد معبر توجه شود .عملکرد معبر | سرعت طرح (بر حسب کیلومتر بر ساعت)
شریانی درجه یک | V ≥ ۶۰
شریانی درجه دو | ۶۰ ≥ V ≥ ۵۰
جمع و پخش کننده | ۵۰ ≥ V ≥ ۳۰
محلی | V ≤ ۳۰
۳-۲- اصول کاشت و نظام گیاهی
یکی از نکات مهم در کاشت درختان در مجاورت و نزدیکی ساختمانها است. بدون رعایت فاصله مناسب کاشت، صدمات قابل توجهی به درختان و ساختمانها وارد میشود. این صدمات ناشی از ریشه دوانی درختان و تأثیر آنها بر پی ساختمانها میباشد. به همین دلیل استفاده از درختان مناسب جهت کاشت و آشنایی با میدان نفوذ ریشه آنها از ایجاد صدمه به ساختمانها جلوگیری میکند.
فاصله بندی درختان در طراحی شهری علاوه بر اینکه یک موضوع زیباشناختی است، از نظر مسائل ایمنی ترافیک و زیست محیطی نیز حائز اهمیت است. به لحاظ زیست محیطی مساحت متوسط مورد نیاز برای رشد سالم یک درخت برابر ۷ متر مربع است که این مقدار با محاسبه مساحت دایرهای به شعاع ۱/۵ متر به دست آمده است. در این محدوده سطح خاک باید از هر نوع آسفالت، سنگفرش، بتن و... عاری باشد تا از این طریق از بروز هرگونه اختلال در فعالیت ریشه جلوگیری شود .
۴-۲- گذرگاههای عابر پیاده
گذرگاه عابر پیاده بخشی است که برای تردد عرضی عابرین پیاده در نظر گرفته شده و هدف از ایجاد آن تمرکز عبور عرضی عابرین در محلهای انتخاب شده و در نتیجه کاهش تعداد برخورد بین وسایل نقلیه و عابرین پیاده است. در منظره آرایی محل عبور عابرین پیاده از خیابانها باید توجه داشت که فضای سبز نباید دید رانندگان و عابرین را محدود نماید. در فاصله ۶ متری از طرفین گذرهای پیاده، بوتهها باید ارتفاعشان زیر ۵۰ سانتیمتر نگهداری شود و شاخه درختان کمتر از ۴ متر نیز باید هرس شوند. فضای دید آزاد در طول مسیر نیز حداقل باید برابر ۶ متر از طرفین گذرگاه عابر پیاده باشد
۴-۳- دوربرگردانها
یکی از ارکان مهم در طراحی فضای سبز، اجزای مربوط به میدان دید برای عبور است که در ارتباط با طراحی فضای سبز دوربرگردانها نیز مطرح است. این محدوده باید عاری از هر گونه مبلمان شهری، فضای سبز و یا دیگر موانع دید باشد. دستورالعمل نحوه کاشت درختان و مراحل طراحی فضای سبز در دوربرگردانها به شرح زیر است
الف- حداقل فاصله اولین درخت از محل کاهش عرض میانه و شروع دماغه باید برابر ۵ متر در نظر گرفته شود که این طول در هر صورت از محل گردش نباید از ۳۵ متر برای خیابانها با سرعت طرح کمتر از ۶۰ کیلومتر بر ساعت و ۵۵ متر برای معابر شهری با سرعت طرح بیشتر از ۶۰ کیلومتر بر ساعت کمتر باشد.
ب- در خیابانها با سرعت طرح ۶۰ کیلومتر بر ساعت یا بیشتر حداقل فاصله کاشت درختان در جزیره میانی از لب جدول برابر ۲ متر باید رعایت گردد که در خیابانها با سرعت طرح کمتر از ۶۰ کیلومتر بر ساعت این مقدار به حداقل ۱/۲ متر محدود میگردد.
د- ارتفاع درختچه و گیاهانی که در منطقه دو سوم ابتدایی دماغه میانی کاشته میشوند، نباید از ۵۰ سانتیمتر از سطح روسازی بلندتر باشند و این طول نباید از ۲۰ متر از محل گردش برای خیابانها با سرعت طرح کمتر از ۶۰ کیلومتر بر ساعت کمتر باشد. لازم به تذکر است در مورد معابر شریانی با سرعت طرح بیشتر از ۶۰ کیلومتر بر ساعت، طول حداقل ۲۰ متر به میزان ۳۳ متر افزایش مییابد.
در مورد ناحیه یک سوم باقیمانده دماغه، این مقدار به ۷۵ سانتیمتر محدود میگردد که این طول نیز نباید از ۱۰ متر برای خیابانها با سرعت طرح کمتر از ۶۰ کیلومتر بر ساعت و ۱۷ متر برای معابر شریانی با سرعت طرح بیشتر از ۶۰ کیلومتر بر ساعت کمتر باشد.
لازم به ذکر است برای دوربرگردانهای دو طرفه برای طرفین دوربرگردان حداقل طولها باید رعایت گردند؛ اما برای دوربرگردانهای یکطرفه حداقل طولها میتواند صرفاً برای طرف مقابل دماغه اجرا شود.
۴-۴- ملاحظات عمومی درخت کاری در معابر شهری
الف- در تقاطعات دید رانندگان از هر بحث دیگری مهمتر است و بنابراین به هیچ عنوان نباید شاخ و برگ درختان مانع دید رانندگان شود که دستورالعمل آن در بند (۴-۱) ذکر گردید. همانطور که گفته شد در محدوده مثلث دید تقاطع هیچ بوته گیاهی نباید بیشتر از ۶۰ سانتیمتر ارتفاع داشته باشد و شاخ و برگ درختان نیز در محدوده ارتفاعی از ۶۰ سانتیمتر تا ۳/۶ متر باید هرس شوند.
ب- فضای سبز باید طور طراحی شود که آبهای سطحی به راحتی زهکشی شوند و آب باران از فضای سبز به درون معبر راه نیابد.
ج- شیرهای آتش نشانی نیز نیازمند توجه ویژهای هستند. هیچگونه مانعی بر سر راه دسترسی به تجهیزات آتش نشانی نباید وجود داشته باشد و در اطراف آن ایجاد فضای سبز و درختکاری ممنوع است.
د- در کاشت درختان باید به جهت غروب و طلوع خورشید و محلی که سایه درخت در پیاده رو ایجاد میکند، دقت کرد. علاوه نباید درخت کاری نمای مکانهای دیدنی را مخدوش کند.
هـ- در هنگام کاشت درختان در کنار جدول سواره رو باید باز شدن درب خودروهای پارک شده را نیز در نظر داشت و حداقل باید ۱/۲ متر فاصله رعایت شود.
و- در معابر شهری حداقل فاصله محدوده منظره آرایی و فضای سبز از بر املاک، به اندازه ۳ متر است.
ز- محل کاشت درختان و فاصله آنها در خیابان باید از نظم خاصی برخوردار باشد. در خیابانهایی که از مناطق تجاری-مسکونی عبور میکنند، درختان را باید در فواصل ۶ تا ۱۲ متری از یکدیگر کاشت تا در صورت عبور عابر از رفوژ توسط رانندگان قابل رویت باشد. این درختکاری در صورتیکه در پیاده روها در فاصله مناسبی از جدول انجام شود، موجب میشود تا در فصل گرما با ایجاد سایه معبر مناسبی برای رهگذران ایجاد شود. فاصله بین درختان در معابر شهری غیر مسکونی و غیر تجاری که احتمال عبور عابر پیاده بسیار کمتر است را میتوان بر حسب ارتفاع آنها درنظر گرفت
فاصله بین درختان مختلف بر اساس نوع و اندازه آنها در مناطق شهری
درختان بزرگ (بلندتر از ۱۳ متر) | درختان متوسط (۹ تا ۱۳ متر) | درختان کوتاه (کوتاهتر از ۹ متر)
فاصله بین درختان (متر) | ۷/۵ - ۶ | ۶ - ۵/۴ | ۴/۵ - ۳
نتیجهگیری
اصول طراحی فضای سبز در معابر شهری
۴-۱- تقاطعها
تقاطع محلی است که در آن دو یا چند مسیر به هم میپیوندند و یا از هم عبور میکنند. در واقع تقاطع محل تغییر در مسیر سفر است و مکانی است که در آن راننده باید یکی از راهها را انتخاب کند. تقاطعها از جمله مهمترین اجزای شبکه معابر شهری هستند و ظرفیت تقاطعها، جریان ترافیک در بقیه تسهیلات و سیستمهای مرتبط را کنترل میکنند. به طور کلی تقاطعهای همسطح بر اساس نوع کنترل تقاطع به به دو دسته کلی کنترل بدون چراغ راهنمایی و کنترل با چراغ راهنمایی تقسیم بندی میشوند.
۴-۱-۱- کنترل بدون چراغ راهنمایی
تقاطعهای بدون چراغ، بخش عمدهای از تقاطعهای همسطح شهری را تشکیل میدهند. عبور و مرور در این تقاطعها توسط تابلوی ایست، تابلوی رعایت حق تقدم و یا قانون حق تقدم کنترل میگردد [۴ و ۵].
۴-۱-۲- کنترل با چراغ راهنمایی
الف- چراغهای از پیش زمان بندی شده
چراغهای از پیش زمان بندی شده، چراغهایی هستند که زمان بندی آنها از پیش تعیین شده است. در این چراغها زمانهای معلوم را بدون توجه به تغییرات شرایط واقعی ترافیک تقاطع به مورد اجرا میگذارند.
ب- چراغهای سازگار با ترافیک (هوشمند)
در شرایطی که نوسانات ترافیک، نامنظم و غیر قابل پیش بینی بوده و یا حجم تقاضای تقاطع، پایین تر از شرایط اشباع قرار داشته باشد، چراغهای پیش زمان بندی شده ثابت و یا متغیر نمیتوانند سطح خدمت مناسبی را در تمام اوقات شبانه روز در تقاطع تأمین نمایند و تنها راه حل ممکن، استفاده از چراغهای سازگار با ترافیک است. از آنجا که در کشور ما با توجه به فرهنگ ترافیکی بیشتر رانندگان، عملکرد تقاطعهای بدون چراغ فرماندهی مشابه یکدیگر است، عملکرد تقاطعهای همسطح را به دو دستهی تقاطعهای بدون چراغ و تقاطعهای با چراغ فرماندهی تقسیم بندی میکنیم و بر این اساس طراحی فضای سبز در تقاطعها ارائه میشود.
۴-۱-۳- میدان دید در تقاطع بدون چراغ راهنمایی
یکی از ارکان مهم در طراحی تقاطعها، اجزای مربوط به مسافت دید شامل مسافت دید توقف و حداقل مثلث دید برای عبور است که در ارتباط با طراحی فضای سبز تقاطعها مطرح است. این محدوده باید عاری از هر گونه ساختمان، مبلمان شهری، فضای سبز و یا دیگر موانع دید باشد [۶].
شکل ۴- بازوهای متداخل در تقاطعهای بدون چراغ راهنمایی
جدول (۴-۱) مقادیر عقب نشینی فضای سبز در بازوهای تقاطع بدون چراغ راهنمایی
بازوی A و B (بازوهای متداخل) | طول بازو (m)
سرعت طرح (km/h) | ۲۴ | ۳۲ | ۴۰ | ۴۸ | ۵۶ | ۶۴ | ۷۲ | ۸۰
V ≤ ۳۲ | ۲۱ | ۲۷ | ۳۳ | ۳۹ | ۴۵ | ۵۱ | ۵۷ | ۶۳
۳۲ ≤ V ≤ ۴۰ | ۲۴ | ۳۱ | ۳۸ | ۴۵ | ۵۲ | ۵۹ | ۶۶ | ۷۳
۴۰ ≤ V ≤ ۴۸ | ۲۸ | ۳۶ | ۴۴ | ۵۲ | ۶۰ | ۶۸ | ۷۶ | ۸۴
۴۸ ≤ V ≤ ۵۶ | ۳۱ | ۴۰ | ۴۹ | ۵۸ | ۶۷ | ۷۶ | ۸۵ | ۹۴
۵۶ ≤ V ≤ ۶۴ | ۳۴ | ۴۴ | ۵۴ | ۶۴ | ۷۴ | ۸۴ | ۹۴ | ۱۰۴
۶۴ ≤ V ≤ ۷۲ | ۳۸ | ۴۹ | ۶۰ | ۷۱ | ۸۲ | ۹۳ | ۱۰۴ | ۱۱۵
۷۲ ≤ V ≤ ۸۰ | ۴۱ | ۵۳ | ۶۵ | ۷۷ | ۸۹ | ۱۰۱ | ۱۱۳ | ۱۲۵
۸۰ ≤ V | ۴۴ | ۵۷ | ۷۰ | ۸۳ | ۹۶ | ۱۰۹ | ۱۲۲ | ۱۳۵
میزان عقب نشینی فضای سبز در بازوهای متداخل تقاطع بدون چراغ راهنمایی (بازوهای A و B)، بر اساس سرعت وسایل نقلیه در رویکردهای تقاطع و میزان شیب رویکردهای تقاطع است که مقادیر آن در جدول (۴-۱) ارائه شده است. همچنین طول بازوهای میدان دید در یک میدان بر اساس سرعت وسایل نقلیه در رویکردهای آن از جدول (۴-۲) به دست میآید [۱۳].
جدول (۴-۲) فاصله دید محاسباتی بازوهای متداخل در میدان (فوت) بر حسب سرعت (مایل بر ساعت)
سرعت تداخل در بازوها (km/h) | فاصله دید (m)
۱۶ | ۲۹
۲۴ | ۴۴
۳۲ | ۵۸
۴۰ | ۷۳
۴۸ | ۸۷
در صورتیکه رویکردهای تقاطع یا میدان، شیبدار و میزان شیب از ۳% بیشتر باشد، مقادیر جدول (۴-۱) و (۴-۲)، باید بر اساس میزان شیب اصلاح شوند که ضریب اصلاحی مطابق جدول (۴-۳) است.
جدول (۴-۳) مقادیر ضریب اصلاحی بازوهای شیبدار تقاطع بدون چراغ راهنمایی
شیب بازوی تقاطع | +۶ | +۵ | +۴ | +۳ تا -۳ | -۴ | -۵ | -۶
سرعت طرح (km/h) | ۱/۱ | ۱/۱ | ۱/۱ | ۱/۱ | ۱/۱ | ۱/۱ | ۱/۱ | ۳۲-۲۴
۰/۹ | ۱/۰ | ۱/۰ | ۱/۰ | ۱/۰ | ۱/۱ | ۱/۱ | ۴۰-۳۲
۰/۹ | ۰/۹ | ۱/۰ | ۱/۰ | ۱/۰ | ۱/۱ | ۱/۱ | ۴۸-۴۰
۰/۹ | ۰/۹ | ۰/۹ | ۱/۰ | ۱/۰ | ۱/۱ | ۱/۱ | ۵۶-۴۸
۰/۹ | ۰/۹ | ۰/۹ | ۱/۰ | ۱/۰ | ۱/۱ | ۱/۱ | ۶۴-۵۶
۰/۹ | ۰/۹ | ۰/۹ | ۱/۰ | ۱/۰ | ۱/۱ | ۱/۱ | ۷۲-۶۴
۰/۹ | ۰/۹ | ۰/۹ | ۱/۰ | ۱/۰ | ۱/۱ | ۱/۱ | ۸۰-۷۲
۴-۱-۴- میدان دید در تقاطع چراغدار
مشابه تعیین میدان دید در تقاطع بدون چراغ راهنمایی، محدوده داخل مسافت دید توقف و مثلث دید در تقاطع با چراغ راهنمایی فرماندهی باید عاری از هر گونه ساختمان، مبلمان شهری، فضای سبز و یا دیگر موانع دید باشد. با توجه به اینکه در تقاطعهای چراغدار جریان ترافیک در هر یک از ورودیها در طول فازهای جداگانه حرکت میکند، فاصله دید چندانی در این تقاطعها لازم نیست. اما به واسطه امکان بروز نقص فنی در چراغ راهنمایی، مجاز بودن گردش به راست در فاز قرمز یا استفاده از چراغهای چشمک زن، بهتر است فاصله دید کافی حداقل به اندازه حالت کنترل تقاطع با تابلوی ایست پیش بینی گردد [۱۳ و ۷].
شکل ۵- بازوهای متداخل در تقاطع با چراغ راهنمایی
جدول (۴-۴) مقادیر عقب نشینی فضای سبز در بازوهای تقاطع چراغدار
بازوی AR؛ AL و B (بازوهای متداخل) | طول بازو (m)
سرعت طرح (km/h) | ۲۴ | ۳۲ | ۴۰ | ۴۸ | ۵۶ | ۶۴ | ۷۲ | ۸۰
V ≤ ۳۲ | ۲۱ | ۲۷ | ۳۳ | ۳۹ | ۴۵ | ۵۱ | ۵۷ | ۶۳
۳۲ ≤ V ≤ ۴۰ | ۲۴ | ۳۱ | ۳۸ | ۴۵ | ۵۲ | ۵۹ | ۶۶ | ۷۳
۴۰ ≤ V ≤ ۴۸ | ۲۸ | ۳۶ | ۴۴ | ۵۲ | ۶۰ | ۶۸ | ۷۶ | ۸۴
۴۸ ≤ V ≤ ۵۶ | ۳۱ | ۴۰ | ۴۹ | ۵۸ | ۶۷ | ۷۶ | ۸۵ | ۹۴
۵۶ ≤ V ≤ ۶۴ | ۳۴ | ۴۴ | ۵۴ | ۶۴ | ۷۴ | ۸۴ | ۹۴ | ۱۰۴
۶۴ ≤ V ≤ ۷۲ | ۳۸ | ۴۹ | ۶۰ | ۷۱ | ۸۲ | ۹۳ | ۱۰۴ | ۱۱۵
۷۲ ≤ V ≤ ۸۰ | ۴۱ | ۵۳ | ۶۵ | ۷۷ | ۸۹ | ۱۰۱ | ۱۱۳ | ۱۲۵
۸۰ ≤ V | ۴۴ | ۵۷ | ۷۰ | ۸۳ | ۹۶ | ۱۰۹ | ۱۲۲ | ۱۳۵
بازوی AR مربوط به فاصله دید لازم برای مشاهده وسایل نقلیهای است که قصد گردش به راست از مسیر قرمز به مسیر سبز و پیوستن به جریان ترافیک را دارند و بازوی AL مربوط به فاصله دید لازم برای مشاهده وسایل نقلیهای است که قصد گردش به چپ از مسیر فرعی به مسیر اصلی را دارند. در صورتیکه رویکردهای تقاطع شیبدار و میزان شیب از ۳% بیشتر باشد، مقادیر جدول (۴-۴) باید بر اساس میزان شیب اصلاح شوند که ضریب اصلاحی مطابق جدول (۴-۳) است.
۴-۱-۵- محدوده ارتفاعی فضای سبز در تقاطعها
پس از تعیین بازوهای مثلث دید تقاطع (بندهای ۴-۱-۳ و ۴-۱-۴)، ایجاد فضای سبز در این محدوده باید به نحوی باشد که در میدان دید مانعی در راستای دید راننده ایجاد نکند. به این منظور در محدوده ارتفاعی بیشتر از ۰/۶ متر و کمتر از ۳/۶ متر گیاهان و شاخ و برگ درختان باید هرس شوند [۸ و ۹].
شکل ۶- محدوده ارتفاعی فضای سبز در تقاطعها
نویسندگان
رضا نقوی: مدیر حوزه فنی سازمان حمل و نقل و ترافیک شهرداری مشهد
مسعود نادر نژاد: کارشناس ارشد راه و ترابری از دانشگاه صنعتی شریف، سازمان ترافیک شهرداری مشهد
علی زایرزاده: کارشناس ارشد راه و ترابری از دانشگاه تهران، معاونت حمل و نقل و ترافیک شهرداری مشهد
زیرمجموعه خدمات اجرایی ما
مجله آموزشی
مقاله های ما حاصل تجربه های شخصی وترجمه مقالات معتبر جهانی (ASLA) است.