باغسازی ایرانی با سابقه‌ای بیش از ۲۵۰۰ سال، یکی از قدیمی‌ترین و تأثیرگذارترین سنت‌های طراحی منظر در جهان است. مفهوم "باغ ایرانی" از واژه پارسی باستان "پارادایزا" (Pairidaēza) گرفته شده که به معنای محوطه محصور با گیاهان و آب است و بعدها به "پارادایز" (Paradise) در زبان‌های غربی تبدیل شد.

این باغ‌ها نه تنها فضایی برای استراحت و لذت بودند، بلکه نمادی از تعادل بین انسان، طبیعت و الهیات بودند. در فرهنگ زرتشتی و اسلامی، باغ ایرانی نمایانگر چهار عنصر اصلی (آب، خاک، باد، آتش) و بهشت موعود است. با توجه به اقلیم خشک ایران، تمرکز بر مدیریت آب (مانند قنات‌ها) و گیاهان مقاوم، این باغ‌ها را به الگویی پایدار تبدیل کرده است. تا سال ۲۰۲۵، یونسکو ۹ باغ ایرانی را به عنوان میراث جهانی ثبت کرده که نشان‌دهنده اهمیت فرهنگی آن‌هاست.که شاید مهم ترین آن همان باغ های پاسارگاد یادگار دوره هخامنشی ها باشد.