• مدیترانه‌ای:
  
  • یک سبک زیبایی‌شناختی با الهام از فرهنگ و طبیعت مناطق مدیترانه‌ای.
  • تمرکز بر گیاهان معطر (اسطوخودوس، رزماری)، درختان میوه (زیتون، انجیر)، و عناصر تزئینی مانند آب‌نماهای ساده و سفال.
  • پالت رنگی گرم (سفال، سنگ لاشه) و فرم‌های روستایی.
  • ممکن است نیاز به آبیاری متوسط داشته باشد، اما همچنان کم‌مصرف است.
• زرسکیپ (Xeriscape):
  
  • یک روش طراحی (نه سبک خاص) که بر کاهش حداکثری مصرف آب تمرکز دارد.
  • استفاده از گیاهان بسیار مقاوم (مانند کاکتوس، ساکولنت) و مالچ‌پاشی سنگین (شن، سنگ‌ریزه).
  • هدف اصلی پایداری و صرفه‌جویی در آب است، بدون تأکید خاص بر زیبایی‌شناسی فرهنگی.
  • در مناطق بسیار خشک (مثل صحراهای آمریکا) رایج‌تر است.

شباهت‌ها: هر دو از گیاهان مقاوم به خشکی استفاده می‌کنند و برای اقلیم‌های خشک مناسب‌اند، اما مدیترانه‌ای بر زیبایی و حس فرهنگی تمرکز دارد، در حالی که زرسکیپ صرفاً روی صرفه‌جویی آب متمرکزاست.

سبک مدیترانه‌ای شامل زیرمجموعه‌هایی است که بر اساس تمرکز طراحی کاشت گیاهان یا منطقه جغرافیایی متفاوت‌اند:

1. کاشت روستایی مدیترانه‌ای (Rustic Mediterranean):
   
   • توضیح: تأکید بر حس باغ‌های روستایی با گیاهان معطر و مصالح ساده مانند سنگ و سفال.
   • گیاهان نمونه: اسطوخودوس، رزماری، زیتون. در ایران: زیتون تلخ، آویشن.
   • کاربرد: مناسب برای ویلاها یا باغچه‌های خانگی.
   • مثال: باغ‌های توسکانی با زیتون و مسیرهای gravel.
2. کاشت ساحلی مدیترانه‌ای (Coastal Mediterranean):
   
   • توضیح: استفاده از گیاهان مقاوم به باد و شوری برای مناطق نزدیک دریا.
   • گیاهان نمونه: گراس‌های ساحلی، رزماری، شمعدانی. در ایران: کهور، گیاهان بومی خلیج فارس.
   • کاربرد: باغ‌های ساحلی یا مناطق مرطوب.
   • مثال: باغ‌های ساحلی یونان.
3. کاشت مدرن مدیترانه‌ای (Modern Mediterranean):
   
   • توضیح: ترکیبی از عناصر سنتی مدیترانه‌ای با طراحی‌های مینیمال و معاصر.
   • گیاهان نمونه: زیتون، گراس‌های زینتی، ساکولنت‌ها. در ایران: اسطوخودوس، سرو نقره‌ای.
   • کاربرد: فضاهای شهری مدرن یا باغچه‌های کوچک.
   • مثال: باغ‌های مدرن بارسلونا.

انتخاب گیاهان باید با اقلیم خشک ایران سازگار باشد:

• درختان: زیتون (Olea europaea)، انجیر (Ficus carica)، انار (Punica granatum)، سرو ایتالیایی (Cupressus sempervirens).
• بوته‌ها و گیاهان معطر: اسطوخودوس (Lavandula angustifolia)، رزماری (Rosmarinus officinalis)، آویشن (Thymus vulgaris).
• گل‌ها: شمعدانی (Pelargonium)، یارو (Achillea millefolium)، سالویا (Salvia officinalis).
• ساکولنت‌ها و گراس‌ها: آگاو (Agave americana)، فستوکا (Festuca glauca). در ایران: گون، کاکتوس‌های بومی.
• درختان مرکبات: لیمو (Citrus limon)، پرتقال (Citrus sinensis) در مناطق گرم‌تر مانند جنوب ایران.

مزایا:

• سازگاری با اقلیم خشک: ایده‌آل برای ایران با مصرف آب کم.
• زیبایی روستایی: حس صمیمی و طبیعی با رنگ‌های گرم.
• نگهداری کم: گیاهان مقاوم نیاز به مراقبت کمتری دارند.
• انعطاف‌پذیری: قابل اجرا در باغ‌های کوچک یا بزرگ.

معایب:

• تنوع محدود: به دلیل تمرکز بر گیاهان مقاوم، تنوع رنگی کمتر است.
• هزینه اولیه: مصالح (مانند سنگ تراورتن) ممکن است گران باشد.
• نیاز به طراحی دقیق: چیدمان باید متعادل باشد تا شلوغ نشود.